Het is wat vroeg om in maart al de cd van het jaar uit te roepen, vandaar dat we dat nog niet doen. Maar de britse muzikant James Blake geeft er al wel elf redenen voor. Als je hem kent van zijn huidige hit de Feist-cover ‘Limit to your lov’ moet je vast erg wennen aan de andere . Op die single valt het overdubben van zijn stem, het gebruik van synths en computers nog mee, maar op de volgende cd grijpt Blake veelvuldig naar deze hulpmiddelen. Blake ontwikkelde een unieke sound, die iets wegheeft van dubstep (aar dan zo goed als niet dansbaar), alternatieve popmuziek (maar dan weer minder toegankelijk) en artistieke avant-garde (maar dan weer toegankelijker). Denk aan de vaagste cd van Radiohead, met een vleugje theatrale zang van Antony & Johnsons. Dit alles in een minimalistisch klassiek arrangement en je hebt nog steeds de sound van Blake niet te pakken. Want die is behoorlijk onvergelijkbaar en ongrijpbaar. Zonder twijfel is dit een van de belangrijkste cd’s van het jaar omdat de 22-jarige lake op magnifieke wijze klassieke, experimentele en populaire muziek met elkaar vermengt. Dit is typisch weer zo’n cd die je of volledig grijs draait of razendsnel uit je iPod delete.